عشق يعني . . . . . .

در زمان‌های بسیار قدیم وقتی‌که هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود، ...................
فضیلت‌ها و تباهی‌ها دور هم جمع شدند، خسته‌تر و کسل‌تر از همیشه................
ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت: «بیایید یک بازی بکنیم، مثلا قایم باشک...»................
همه از این پیشنهاد شاد شدند و...................................................................
دیوانگی فورا فریاد زد: «من چشم می‌گذارم!»....................................................
و از آن‌جایی‌که هیچ‌کس نمی‌خواست دنبالِ دیوانگی بگردد،..................................
همه قبول کردند که او چشم بگذارد و به دنبالِ آن‌ها بگردد. ..................................
دیوانگی جلوی درختی رفت و چشم‌های‌اش را بست و........................................
شروع کرد به شمردن: « یک...دو...سه...».......................................................
همه رفتند تا جایی پنهان شوند. ....................................................................

لطافت خود را به شاخِ ماه آویزان کرد...............................................................
خیانت داخلِ انبوهی از زباله‌ها پنهان شد.........................................................
اصالت در میانِ ابرها مخفی شد. ...................................................................
هوس به مرکزِ زمین رفت...............................................................................
دروغ گفت به زیرِ سنگ می‌روم ولی به تهِ دریا رفت.............................................
طمع در کیسه‌ای که خودش دوخته بود مخفی شد.............................................
و دیوانگی مشغولِ شمردن بود: .....................................................................
«هفتاد و نه...هشتاد...هشتاد‌و‌یک...».............................................................
و همه پنهان شده‌‌‌‌بودند جز عشق ..................................................................
که همواره مردد بود و نمی‌توانست تصمیم بگیرد.................................................
و جای تعجب هم نیست، چون همه می‌دانیم که...............................................
پنهان کردنِ عشق مشکل است.....................................................................
در همین حال دیوانگی به پایانِ شمارش رسید، .................................................
«نود‌‌و‌‌پنج...نود‌و‌‌شش...نود‌و‌هفت...».................................................................
هنگامی‌که دیوانگی به صد رسید،..................................................................
عشق پرید و در بینِ یک بوته گلِ رز پنهان شد....................................................
دیوانگی فریاد زد: «دارم میام، دارم میام...».......................................................

اولین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود،..............................................................
زیرا تنبلی، تنبلی‌اش آمده‌بود که جایی پنهان شود..............................................
لطافت را یافت که به شاخِ ماه آویزان بود. .........................................................
دروغ در تهِ دریا و هوس در مرکزِ زمین،..............................................................
یکی یکی همه را پیدا کرد به‌جز عشق.............................................................
او از یافتنِ عشق ناامید شده‌بود.....................................................................
حسادت در گوش‌های‌اش زمزمه کرد: ..............................................................
«تو فقط باید عشق را پیدا کنی و او پشتِ بوته گلِ رز است.»................................
دیوانگی شاخه‌ی چنگک مانندی را از درخت کند و.............................................
با شدت و هیجان آن را در بوته گلِ رز فرو کرد و.................................................
دوباره و دوباره تا با صدای ناله‌ای متوقف شد.....................................................
عشق از پشتِ بوته بیرون آمد. ......................................................................
با دست‌های‌اش صورتِ خود را پوشانده‌بود.........................................................
و از میانِ انگشتان‌اش قطراتِ خون بیرون می‌زد..................................................
شاخه‌ها به چشمانِ عشق فرو رفته بود،.........................................................
او نمی‌توانست جایی را ببیند.........................................................................
دیوانگی گفت: «من چه کردم، چگونه می‌توانم تو را درمان کنم؟» ..........................
عشق پاسخ داد: «تو نمی‌توانی مرا درمان کنی،................................................
اما اگر می‌خواهی کاری بکنی، راهنمای من شو...»..........................................
و این‌گونه شد که از آن روز به بعد....................................................................
عشق کور شد و دیوانگی همواره همراهِ اوست.................................................

«زیبا کاوه‌ای، از روزنامه‌ی سلامت به تاریخِ ۱۶/۴/۱۳۸۶»